IN DEN HIMMEL /

Binnen het nomadische kunstenaarsinitiatief abstracte werd eerder gesteld dat abstracte kunst pas werkelijk abstract is wanneer zij nergens naar verwijst: niet naar de zichtbare werkelijkheid en niet naar zichzelf. Met In den Himmel wordt die gedachte opnieuw onderzocht en genuanceerd.

Een kunstwerk bestaat nooit volledig op zichzelf. Het bevindt zich altijd ergens — in een tentoonstelling, aan een muur, in een depot — en daarmee ook in relatie tot een omgeving. Toch ontstaan die relaties niet vanzelf. Abstracte kunstwerken blijven, ondanks hun aanwezigheid, in zekere zin op zichzelf teruggeworpen. Pas door de blik van de beschouwer worden verbanden zichtbaar en betekenisvol.

In het kijken ontstaan verbindingen tussen werken, ruimtes, herinneringen en associaties. Abstractie blijkt daarmee geen afgesloten wereld, maar een open veld waarin relaties kunnen ontstaan. De werken treden buiten hun fysieke bestaan en overstijgen hun afzondering. In die ontmoeting tussen kunstwerk en waarnemer ontstaat een bijna verheven toestand — een ruimte die zich ergens tussen het aardse en het ongrijpbare bevindt.

In den Himmel onderzoekt die mogelijkheid: hoe abstracte kunst, juist door aandachtig kijken, uit haar eenzaamheid wordt gehaald en een nieuwe, bijna hemelse aanwezigheid krijgt.